خانه اي خواهم ساخت.
بَر ِ کوهي بلند،
آنقدر بلند، که به آسمان خدا نزديک باشد
تاگه گاهی که باران می بارد، قبل از هر کس
من آن را لمس کرده باشم
اينجا ،آسمان آبي تراست
خورشيد پرنورتر
وابرها بزرگتر
دور و بر خانه ام را ،گل و گياه خواهم کاشت
مرغ و خروس عاشق را، لانه اي خواهم داد.
تپه اي سبز در همين اطراف است
جاي تو و پيانوات روی آن تپه است
باران می بارد
وهمچنان کوهها صداي پيانوات را می شنوند.
ببخشید که شعرم خیلی زشت و مسخره است. شاید اصلا به شعر شبیه نباشه.من بی استعدادم.
ببخشید دیگه.
نوشته شده توسط حسین در سه شنبه هشتم آبان 1386 ساعت 9:2 | لینک ثابت |
با سلام :
عمر بگذشت به بى حاصلى و مسخرگى
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم...
حسین جعفری هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی پزشکی ام و متولد 1360 تهران .
اندیشیدن، عشق و هدف را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
به وب لاگ من هم بیایید و نظر بدید . ممنونم
عمر بگذشت به بى حاصلى و مسخرگى
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم...
حسین جعفری هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی پزشکی ام و متولد 1360 تهران .
اندیشیدن، عشق و هدف را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
به وب لاگ من هم بیایید و نظر بدید . ممنونم
