گل مريم
به يادت آر
همان گلهاي مريم را كه خشكيدند در آرامگاه ذهنت
همان گل ها كه روزي از سر انگشتان تو بر دست من آرام لغزيدند
تو مي گفتي :
‹‹ زبان بگشا ، به من بنگر ، به من بنگر ››
ولي آه ندانستي
كه با خاموشي شرقي
تو را ...
هر روز من تا آسمان خداي عشق مي بردم .
به آواز بلند بي صدايي ها ، صدايت مي زدم هر بار
و كودك وار
صدايم را دوباره از در و ديوار مي چيدم
و نامت را
ميان دفترم از شرم
مخفف مي نوشتم ، ليك
ندانستي مرا ، آه ندانستي
(مريم محمود ، شاعره هموطن )
واژه هاي طاووسي عشق
وقتي پرندگان طاووسي عشق
(واژه ها )
از شاخسار لبانت
با بال اميد
تا ناكجاي احساسم
پرواز كنند
مي ترسم كه ابرهاي سفيد غرور و آزرم
شكوه پروازشان را
صادقانه بشكنند
( مريم محمود)
نوشته شده توسط حسین در پنجشنبه دهم آبان 1386 ساعت 1:40 | لینک ثابت |
با سلام :
عمر بگذشت به بى حاصلى و مسخرگى
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم...
حسین جعفری هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی پزشکی ام و متولد 1360 تهران .
اندیشیدن، عشق و هدف را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
به وب لاگ من هم بیایید و نظر بدید . ممنونم
عمر بگذشت به بى حاصلى و مسخرگى
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم...
حسین جعفری هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی پزشکی ام و متولد 1360 تهران .
اندیشیدن، عشق و هدف را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
به وب لاگ من هم بیایید و نظر بدید . ممنونم
