|
دلم برای کسی تنگ است که افتاب صداقت را به مهمانی گلهای باغ می اورد وگیسوان بلندش را _به بادها می داد ودست های سپیدش را به اب می بخشید دلم برای کسی تنگ است که چشمهای قشنگش را به عمق ابی دریای واژگون می دوخت وشعرهای خوشی چون پرندگان می خواند دلم برای کسی تنگ است که همچو کودک معصومی دلش برای دلم می سوخت ومهربانی را _نثار من می کرد دلم برای کسی تنگ است که تا شمال ترین شمال با من رفت ودر جنوب ترین جنوب با من بود کسی که بی من ماند کسی که با من نیست کسی... _دگر کافی است
این شعر از طرف خواهرم مهناز که تقدیم کرده به بهترین دوستش که خیلی دلتنگشه و الان رفته دانشگاه و اینکه میگه آرزو داره با اون هم دانشگاهی بشه . |
نوشته شده توسط حسین در پنجشنبه دهم آبان 1386 ساعت 2:36 | لینک ثابت |
با سلام :
عمر بگذشت به بى حاصلى و مسخرگى
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم...
حسین جعفری هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی پزشکی ام و متولد 1360 تهران .
اندیشیدن، عشق و هدف را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
به وب لاگ من هم بیایید و نظر بدید . ممنونم
عمر بگذشت به بى حاصلى و مسخرگى
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم...
حسین جعفری هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی پزشکی ام و متولد 1360 تهران .
اندیشیدن، عشق و هدف را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
به وب لاگ من هم بیایید و نظر بدید . ممنونم
