انسان تا می تواند با ید ظرف دلش را بزرگ کند و دارای ظرفیت شود :

استادم می فرمودند:انسان اگر ظرفیت نداشته باشد...........  

 گاه انسان ظرفيّت ندارد وقتى محبّت شديدى در دل او ريخته مى‏شود مجنون مى‏شود، كنترل از دست مى‏رود چون ظرفيّت اين همه محبّت را ندارد. در خصوص خدا، انسان خدا را نمى‏بيند كه بگويد: به چشم و ابرو علاقه پيدا كرده، خدا را بايد شناخت بعد محبّت پيدا كرد. اگر ما خدا را بشناسيم با شناخت خدا ظرفيّت پيدا مى‏شود و با ظرفيّت محبّت مى‏آيد. محبّتش به خداى حكيم صحيح و عارفانه مى‏گردد و اگر معرفتش واقعى باشد در صراط مستقيم رفته باشد به جايى مى‏رسد كه محبّت به اندازه‏ى ظرفيّت است. در محبّتهاى واقعى كارهاى غير عقلايى از انسان صادر نمى‏شود و اگر بشود معلوم است فقط از يك بُعد به خدا محبّت پيدا كرده است وممکن است حزن واقعى و درونى باشد، چون اظهار نكرده است.

 ولى به دو دليل لازم است اظهار محبّت بشود:

1 ـ وقتى اظهار كرد شديد مى‏شود و وقتى اظهار نكرد از بين مى‏رود. شما بى‏تفاوت جلوى ضريح حضرت رضا   عليه‏السلام برويد و نگاه كنيد محبّتتان كم مى‏شود امّا به عكس محبّت نداشته باشيد به ضريح با محبّت نگاه كنيد محبّت زياد مى‏شود. اظهار محبّت براى شكوفا كردن محبّت لازم است.

     2 ـ انسان اگر محبّت دارد بايد اظهار كند امّا اظهار كردن فقط به زبان نيست، اطاعت است، با جان و دل قبول كردن است . خصوصا محبوب انسان خدا و امام باشد. تمام كارهايش منظّم روى حساب مى‏آيد و صحيح انجام مى‏شود لذا بايد اظهار محبّت كرد چه محبّت داشته باشد چه نداشته باشد. هميشه به خداى تعالى و ائمّه‏ى اطهار عليهم‏السلام بايد محبّت اظهار شود اگر شما زيارت نخوانيد، حرم نرويد، صلوات نفرستيد بعد از مدّتى مى‏بينيد اصلاً محبّت نداريد.

آهنگ های گیگا بلاگ " autostart="true" hidden="false" loop="ture" width="140" height="44">